عباس ریاحی

 

با این که حس و حال مطلب نوشتن نیست اما این فیلم من را سر ذوق آورد.

 نام فیلم: خورشید شب Night Sun

 خلاصه داستان: جوانی روستایی عالی ترین رتبه در دانشگاه افسری را به دست می آورد و در آستانه پیوستن به طبقه اشراف و ازدواج با دوشیزه ای از دربار است. اتفاقی رخ می دهد و جوان همه چیز را ترک می کند و تصمیم می گیرد کشیش شود. پس از آن زهد پیشه می کند و از کلیسا می رود و در کوهستانی تنهایی می گزیند. تا این که امتحان های نفسانی برایش پیش می آید...

نویسنده و کارگردان: پائولو و ویتوریو تاویانی/ ایتالیا ۱۹۹۰/
  بر اساس داستان پدر سرگئی نوشته لئو تالستوی

 

 

     از همان بچگی با شنیدن نصیحت مشکلی نداشتم. هنوز هم همینطور، فقط حوصله ام سر می رود. البته چیز های خوبی هم گیر آدم می آید، اما نه خیلی.
نصیحت کردن دیگران را به هیچ وجه دوست ندارم. اما پیشنهاد دادن را چرا. دوست دارم که دوستانه به کسی بگویم فلان کار خوب یا بد است و نظرم را بگویم. حالا چرا این ها را بافتم؟

      شب پیش فیلم جونو JUNO را دیدم که درباره بارداری ناخواسته و سقط جنین بود. اما متفاوت و خوش ساخت، با ضرباهنگی سیال و درگیر کننده. داستان بارداری ناخواسته ی دختری شانزده ساله.
فیلمی که نصیحت نمی کند. فیلمی که آدم هایش خیلی هم راست نمی گویند. فیلمی که قهرمانش به اشتباهاتش پی می برد و در جایی می گوید که من اشتباه کرده ام. حتی دلیل خیلی ساده ای برای منصرف شدن از سقط جنین پیدا می کند و آن این که همکلاسی اش می گوید: بچه ای که می خواهی از بین ببری الان دیگر ناخن در آورده است. ببینید چه دیالوگ دوست داشتنی و دلنشینی! نظرش این است که این کار را نکن. اما با چه ظرافتی این را می گوید! خلاصه این که فیلمی صادقانه با پایان بندی رومانتیکی که خیلی میانه ای با آن ندارم. اما چون ظرافت داشت، فیلم را دوست دارم و تحسین می کنم .

         
 
    ابراهیم حاتمی کیا، سید محمد خاتمی را برای تماشای اولین اکران فیلم بلند دعوت، دعوت کرد.
خیلی وقت بود دیگر خبری از سینما رفتن های آقای خاتمی عزیز نداشتیم و این خبر باعث خوش حالی ما شده است.
وقتی امروز در روزنامه خواندم که حاتمی کیا -شخصن- با بلندگوی دستی اش، به خاتمی خیر مقدم گفته است خیلی حال کردم.
 خدا کند سید محمد خاتمی عزیز ، به دیدن فیلم کنعان (مانی حقیقی) که در نوبت اکران عید فطر است هم بیاید.

نفسمان باز شد. حالمان سر جایش آمد و اینکه کیف کردیم.
ابراهیم حاتمی کیا با فیلمی جدید آمده و حالا تا چند روز دیگر پرده سینما های تهران دوباره رنگ فیلمی خوب را به خود خواهند گرفت.
الان از تماشای فیلم (دعوت)، آخرین اثر حاتمی کیا به خانه آمده ام و خوش حالم. خوشم از اینکه حاتمی کیا، کاری که باید را انجام داد و خوش ترم از اینکه خوب انجام داد. فیلمی اپیزودیک، اجتماعی، خوش ساخت و در ژانر خود کامل. واقعن مثل خیلی از فیلم های دیگر، جای این فیلم در سینمای ایران خالی بود.
و دیگر این که در بعضی از اپیزود های فیلم، بعضی زنان دیالوگ هایی از محرومیت و مظلومیت زن ها می گفتند اما واقعن به دل می نشستند و عین واقعیت را بیان می کردند. سناریوی هوشمندانه و باریک بینانه ، توسط چیستا یثربی و ابراهیم حاتمی کیا نوشته شده. تصویر برداری توسط فرج حیدری و جالب این که لیست بلند بالایی از بازیگران ایرانی در تیتراژ فیلم جای گرفته اند. حاتمی کیا از همه لحاظ سنت شکنی کرده است و خب از حق نگذریم که جواب داده و فیلم خوب درآمده است.

     در اوج زمان درس خواندن برای امتحانات (دیشب و امشب) دو فیلم خوب دیدم. اول: برنامه سینما ۴. فیلم سینمایی   12Angry men ( دوازده مرد خشن) از Sidney Lumet فیلم ساز امریکایی و بعد از آن گفتگوی خوب و آموزنده کیانوش عیاری و جواد طوسی. حال و هوای قدیمی فیلم شاید در بعضی از ثانیه ها کسل کننده می شد اما داستان قوی فیلم و بازی زیبا و صورت شاید همیشه سرد Henry Fondaکافی است تا به تماشای فیلم بنشینیم. دیدن این فیلم رو به دوستان توصیه می کنم.

   دوم: فیلم نیوه مانگ- نیمه ماه Half Moon آخرین ساخته بهمن قبادی فیلم ساز خوب ایرانی. تصویر برداری این فیلم توسط Nigel Bluck ( فیلم بردار آرباب حلقه ها The Lord of the Ring 2003 ) انجام شده. پس از دیدن فیلم اگر از فیلم لذت نبرده باشید از تصویر برداری فوق العاده اش راضی خواهید بود. قول میدم! اما من واقعن از فیلم لذت بردم و اصلن حال کردم. بازگشت دوباره هدیه تهرانی و ادامه روند بازی های ناب و اصیل گلشیفته فراهانی به رغم کوتاهی آنها خاطره خوبی به حا گذاشت. و از همه مهم تر بازی دو نابازیگر و بقیه کردها. واقعن زیبا بود. جدای استعداد آنها باید تایید کرد که بهمن قبادی کارش را می داند. به نظر من فیلم از لحاظ داستان در سطح خوبی به سر می برد و از لحاظ جنبه های هنری و بصری در سطح بالاتری. دیدن این فیلم رو خیلی خیلی به دوستان توصه می کنم.

   

هفته نامه شهروند امروز در شماره ۲۵ اش پرونده ویژه ای با نام کار نامه دیوید لینچ

به چاپ رسانیده. از نقاط قوت این شماره می توان به گفتگوی اختصاصی هفته نامه با

دیوید لینچ (فیلمساز امریکایی) و مقاله دقیق و واقع بینانه امیر پوریا نام برد.

قسمتی ازین مقاله:

اینجا هم اغلب اوقات به کار گیری زاویه های عجیب و نا متعارف دوربین یا بیهوده پس و

پیش کردن زمان ها و اجزای روایت در انبوهی از فیلم های جوانان ایرانی به چشم می

خورد. غافل از اینکه دنیای ذهنی و زندگی آدمی همچون لینچ بی آنکه سرسوزنی (تلاش)

برای متفاوت جلوه کردن در آن جاری باشد خود به خود سرشار از تجربه هایی است که

بدون خواست قبلی خودش غریب بوده اند. این که لینچ خود را در گیر مشکلات روانی می

داند و می گوید بیش از یک ساعت در کل زندگی اش نزد روانکاو نرفته تا (درمان نشود) و

چشمه خلاقیتش نخشکد اصلا شوخی نیست.

..............................................................................................

...آن وضعیت فردی و ذهنی نابسامان همیشه و در همه حال گریبانگیر لینچ بوده اما حتی

یک عکس با سر و ظاهر نا آراسته یا با فریاد زدن جنون نهفته فیلمساز ازو نمی بینید. در

حالیکه ژولیدگی و آشفتگی از عناصر تکرار شونده (بچه هنری)های شیفته او سینمایش است. 

خبر از فوت پوپک گلدره را که شنیدم بسیار متاثر شدم.

هنوز نقشهای دریا (خاطرات شیرین دریا ) و سلما (موج مرده) از ذهنمان محو نشده اند.

یادش گرامی!

"یک تکه نان"، اثر معناگرای کمال تبریزی، به کالیفرنیا می رود.
به گزارش"مهر"، فیلم سینمایی " یک تکه نان "  در بیست و هشتمین دوره جشنواره " میل ولی " که از تاریخ 14 تا 22 مهر در ایالت کالیفرنیای آمریکا برگزار می شود، به نمایش در خواهد آمد.