سهم من تا ابد
یک پنجره ی کوچک است و
جای خالی ماه و
ابرهای پراکنده ی باران زا
سهم من کوچه ای تاریک است
که مرا
قدم زنان زیر باران دوست دارد
- که تنهایی اش تمام شود
خبر از تنهایی من ندارد ولی
به تو ایمان دارم و
تو را به باران ناخوانده تابستان
و تورا به ابر های بی تاب پاییز
و تورا به تمام زنانگی ات
قسم می دهم:
مرا دوست داشته باش
می ایستم
چون درخت به حرمت باران
چون مردی به احترام یک زن
می نشینم
چنان برگی بر خواب طولانی زمین
از هوش می روم
مثل شمع ، از تحیر آتش
به حالت طفلی در آغوش مادر
خدا کند که بمیرم
هر طور که خودت دوست داشته باشی
چون درخت به حرمت باران
چون مردی به احترام یک زن
می نشینم
چنان برگی بر خواب طولانی زمین
از هوش می روم
مثل شمع ، از تحیر آتش
به حالت طفلی در آغوش مادر
خدا کند که بمیرم
هر طور که خودت دوست داشته باشی