کافه که می روم
چند دقیقه می گذرد و
کسی با احترام،
صندلی روبرویم را می برد
و من به چای خوردن ام ادامه می دهم
چند دقیقه می گذرد و
کسی با احترام،
صندلی روبرویم را می برد
و من به چای خوردن ام ادامه می دهم
9 آذر 88
از بوسه،
به سلام کردن رسیدیم
از آن، به چشمک و سکوت
بعد، به نگاه های راه دور
و شاید روزی در ایستگاه اتوبوس
جایمان را به هم تعارف کنیم
فرجام من
ادامه تصویری از لبخند زنی بود
که نیست
تصویری که نیست
سال هاست این دو سوال با من اند
دومی اش این که:
چگونه توانستی
تکلیف آن لبخند را به سادگی
با حرکت لب هایت
خاموش کنی
27 آبان 88
تو با تمام بی همگی ات،
تنها شدی
مانده ای و انبوه بی شمار کسان
انبوه بی شمار کسانی که نیستند
حالا پس از این همه رفت و رفت
مانده ای و خودت، شاید در آینه
من
همه را به خاطر می آورم و از یاد نمی برم
حتی صورت بچگی های مادرم را
اما برایم غریب است
دیشب
روی پل عابر پیاده هرچه فکر کردم
آدرس خانه ام را به یاد نیاوردم
بگذریم
دوست دارم
که تنهایی ات را تمام کنم و
تو مرا به خانه ام بازگردانی
بعد ها تصمیم می گیریم
چه کسی چای دم کند و
چه کسی چای بریزد
26 آبان 88
ما شرمساریم که چند دقیقه دیر رسیدیم
تو روی سنگفرش ها از درد گریختی
امشب:
مادرت نفرین می کند
پدرت حق تیر می دهد
خواهرت دیگر نماز نخواهد خواند
برادرت خودکشی خواهد کرد
مردی تنها
بیانیه ای خواهد نوشت
و خداوند
به خواب اش ادامه خواهد داد
20 آبان 88
خیابانی که در آن سکوت کردیم
خیابانی که در آن با هم مهربان شدیم
خیابانی که در آخر
ما را به گلوله مهمان کردند
حسرت ها زیادند
ای کاش
نام آن خیابان آزادی نبود
19 آبان 88
و چنان غرق خواب بودم
که آمدن ات را نفهمیدم
پس از این همه بی خوابی
یک شب هم که به خوابم آمدی،
چقدر خوابم سنگین بود
تقصیر من نبود
دیشب به جای یک قرص
چند قرص خورده بودم
20 آبان 88
در کافه بودم
با صندلی ای که بی دلیل خالی مانده بود
و سیگاری که بیهوده می سوخت
نه!
دیگر کافه نخواهم رفت
19 آبان 88
بیست سال گذشته و
من امروز فهمیدم که دلم را
روی تاب های پارک شهر جا گذاشته ام
میان خنده ها و اضطراب و غروب آفتاب
بین دست های مهربان پدر
و نگاه های نگران مادر
15 آبان 88
بي بهانه
توامان با هيچ مي گريم
با خميازه ابر هاي تابستان
با وداع كوچه و پاييز
با انتظار برف دي ماه
و آرام نمي شوم
۲۲ مهر ۸۸
ما خیلی تنهاییم
و این را فقط زمین می داند
که هر روز
تک تک ما را سوار می کند و به مهمانی خورشید می برد
فقط زمین
که شب ها ماه را به پنجره هامان دعوت می کند
ما تنهاییم
فقط باید کمی به روی خودمان بیاوریم
۱۱ مهر ۸۸
سهم من تا ابد
یک پنجره ی کوچک است و
جای خالی ماه و
ابرهای پراکنده ی باران زا
سهم من کوچه ای تاریک است
که مرا
قدم زنان زیر باران دوست دارد
- که تنهایی اش تمام شود
خبر از تنهایی من ندارد ولی
به تو ایمان دارم و
تو را به باران ناخوانده تابستان
و تورا به ابر های بی تاب پاییز
و تورا به تمام زنانگی ات
قسم می دهم:
مرا دوست داشته باش
می ایستم
چون درخت به حرمت باران
چون مردی به احترام یک زن
می نشینم
چنان برگی بر خواب طولانی زمین
از هوش می روم
مثل شمع ، از تحیر آتش
به حالت طفلی در آغوش مادر
خدا کند که بمیرم
هر طور که خودت دوست داشته باشی
چون درخت به حرمت باران
چون مردی به احترام یک زن
می نشینم
چنان برگی بر خواب طولانی زمین
از هوش می روم
مثل شمع ، از تحیر آتش
به حالت طفلی در آغوش مادر
خدا کند که بمیرم
هر طور که خودت دوست داشته باشی
نه تو راه می دهی
نه دنیا
و نه حتی این سیگار
که ناگزیرم نصفه خاموش اش کنم
حالا فقط می توانم به قرص ها پناه برم و
خوابی که با صدای آشفته ی پرنده های مهاجر
پاره می شود
با این که حس و حال مطلب نوشتن نیست اما این فیلم من را سر ذوق آورد.
نام فیلم: خورشید شب Night Sun
خلاصه داستان: جوانی روستایی عالی ترین رتبه در دانشگاه افسری را به دست می آورد و در آستانه پیوستن به طبقه اشراف و ازدواج با دوشیزه ای از دربار است. اتفاقی رخ می دهد و جوان همه چیز را ترک می کند و تصمیم می گیرد کشیش شود. پس از آن زهد پیشه می کند و از کلیسا می رود و در کوهستانی تنهایی می گزیند. تا این که امتحان های نفسانی برایش پیش می آید...
نویسنده و کارگردان: پائولو و ویتوریو تاویانی/ ایتالیا ۱۹۹۰/
بر اساس داستان پدر سرگئی نوشته لئو تالستوی